تناقض

دم از مردی زدن در عین نامردی

از درد گفتم برات با این که بی دردی

میسوزم از گرما اماحرف میزنم از سردی

دل تنگم ولی حرفی ندارم

حرفی ندارم و بر کلماتم سوارم

جز تو نمیبینم اما چشمهایم بسته

آرام نمیشینم اما پاهایم خسته

دور میشوم از تو...

اما با دلی شکسته

چه تناقض بدیست!

دوستش دارم آزارش میدهم

نفس هایش را شمارش میدهم

اما سلامش را به یارش میدهم

من کی ام

حالم از بد گذشته

درگیر مطلق ترین تاریکی ام

غرق میشوم

اما در فرار از خشکی ام

من طالب حذف شدنم

من آدمم نه آهنم نه چدنم

این حرفا شد باعث بد شدنم

حالم خوب نیست اما میخندم

نمیدونم با خودم چند چندم

روزها محکمم

اما شبها بغض دارم

گفتم که تناقض دارم